एखादा दिवस…

एखादा दिवस असतो असाच.. कंटाळवाणा… आळसावलेला……काही कारण नसतं तरीही उगाचच कंटाळा येतो सगळ्या गोष्टींचा, उदासवाणा वाटतो. काय बरं कारण असावं ह्याच्या मागे. नीट झोप झालेली नसणे, भूक लागलेली असणे, एखादी छोटीशी गोष्ट मनासारखी न होणे ज्यामुळे actually  कोणालाच काहीही फरक पडणार नसतो, कोणाला कशाला स्वतःला पण काहीच नाही. पण तरीही आपल्यालाच उदास वाटतं.

आणि मग एकदा का असा उदासवाणा दिवस चालू झाला की सगळंच उलट व्हायला लागतं. काही ना काही बिघडत जातं. सकाळी काम करायचा कंटाळा येतो, भाजी बिघडते, पोरगा पण सकाळी उठल्या उठल्या किरकिर करायला लागतो, घरून निघायला उशीर होतो, गाडी ट्रॅफिक मधे अडकते, ऑफीस मधे छोटंसं काम करताना पण चुका होतात, त्या निस्तरता निस्तरता दिवस जातो, एक ना दोन एकंदरच दिवस खराब जातो.

आणि अश्या दिवशी प्रयत्न करूनही चांगलं काहीच होत नाही, हातून घडत नाही.

पण आजच्या खराब दिवसातच उद्याचा चांगला दिवस लपलेला नसतो का? दुःखानंतर सुख, उन्हानंतर सावली, तसंच खराब दिवसानंतर चांगला दिवस, असंच काहीसं  असेल नक्की. त्याशिवाय आपल्याला त्याचं महत्व कळत नाही. रोजच्या रुटीनचा कंटाळा आला म्हणून आपण दोन-चार दिवस कुठे तरी फिरायला बाहेर पडतो आणि पाचव्याच दिवशी आपल्याला त्याही गोष्टींचा कंटाळा यायला लागतो. रोजचं रुटीनच बरं वाटायला लागतं. कधी एकदा घरी जाऊन त्यात अटकतो असं होतं. म्हणूनच आयुष्यात चांगल्या गोष्टींना वाईट गोष्टींची संगत हवीच असते. जीवनात नुसतं  गोडाला अर्थ नाही, मीठ मिरचीची फोडणी असल्याशिवाय आयुष्याला चव नाही.

आयुष्यही असंच असतं, सुख दुःखाचा पाठ शिवणीचा खेळ खेळणारं. पण मग काही लोकांच्या वाट्याला दुःखच का येतं नुसतं की सुखावरचा विश्वासच उडून जावा. अशीच लोकं  मग नास्तिक होतात का? कुणाच्या वाट्याला सुखच सुख असतं. पण सुख म्हणजे तरी काय. पैसा म्हणजे सुख का? की प्रत्येक गोष्ट मनासारखी होणे हे सुख? सुख हे पण शेवटी मानण्यावरच असतं, माणसाच्या मनावरच असतं. मग समाधान म्हणजे सुख का? मग समाधान तरी कोणत्या गोष्टीतून मिळतं? दुसऱ्यासाठी केलेल्या गोष्टीतुनही आपल्याला समाधान मिळतं. पण ती प्रत्येकच गोष्ट काही आपल्या मनासारखी नसते, बरेचदा तडजोड असते, कर्तव्य असतं, आणि ते पूर्ण केल्याचं समाधान पण असतं पण ते सुख निश्चितच नसतं.

मग सुख आहे तरी काय? कुठे मिळतं, कसं असतं, सगळ्यांसाठी सारखंच का नसतं? एकसाठी असणारं सुख दुसऱ्यासाठी  दुःखही असू शकतं. मग सुखाला आपल्याला शब्दात नाहीच बांधता येणार, ते असंच आहे चंचल, निष्पाप, खेळकर लहान बाळासारखं…एका जागी स्थिर नसणारं.

खरंच लहानपणीच माणूस सगळ्यात सुखी असतो. कुठलीही काळजी नाही चिंता नाही, अपेक्षा नाही आणि म्हणून अपेक्षाभंगाच दुःखही नाही. माणूस जसजसा मोठा होतो तश्या त्याच्या अपेक्षा वाढतात, काही पूर्ण होतात काही तश्याच राहतात आणि त्यातूनच मग अपेक्षाभंगाच दुःख येतं. मग अपेक्षा पूर्ण झाल्या तर सुख आणि नाही झाल्या तर दुःख असं असतं का? पण हे जर आपण खरं मानलं तर कधी कधी असंही होतं की कुठलीही अपेक्षा पूर्ण होण्याआधी आपल्याला वाटतो तितका आनंद ती पूर्ण झाल्यावर मिळत नाही. म्हणजे प्रत्यक्षात अपेक्षा पूर्ण होण्यापेक्षा “ही इच्छा पूर्ण झाली तर…” हा विचारच जास्त आनंद देतो. म्हणजे अपेक्षा पूर्ण होण्यातच सगळा आनंद, सुख सामावलेलं आहे असंही म्हणता येणार नाही.

फारच भरकटत चालले आहेत विचार…काही पण लिहितेय मी आज, जे मनात येईल जसं वाटेल तसं. कुठल्याच गोष्टीचा कशाशी काही संबंध नाही. आजचा दिवसच असा आहे, कंटाळवाणा… आळसावलेला…. पांघरुणातून डोकावून पहात  पुन्हा डोक्यावर पांघरूण ओढून झोपी जाणारा…..

Advertisements

9 प्रतिसाद

  1. very good. best. excellent. i liked it most. i will visit ur blog daily. thanks. keep on writing.

  2. कंटाळ्या कंटाळ्यातपण छान लिहल आहेस….

  3. Thode complicated ahet vichar pan chan lihila ahes. Mi tuzya blog la regularly visit karen. Keep on writing. Very Good.:)

  4. sagle posts chaan ahe 🙂 Keep writing!

प्रतिक्रिया व्यक्त करा

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / बदला )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / बदला )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / बदला )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / बदला )

Connecting to %s

%d bloggers like this: