नि:शब्द

त्याला पाहून वेडीच झाली ती…. आजच तर पहिल्यांदा पाहिलं त्याला….. सकाळीच…. वर्गात शिरताना दरवाजातच त्याला धडकणार होती ती. पण थोडक्यात वाचली आणि का वाचली ही हळहळ तिला नंतर होत राहिली. लाल रंगाचा आडव्या लाइनिंग चा शाहरूख ने DDLJ मधे घातला होता तसला T-Shirt , तश्याच फोल्ड केलेल्या बाह्या, चेहऱ्यावर एक मिश्किल हास्य, तिला आवडणारा ना गोरा ना काळा असा गहू वर्ण आणि आहे त्याच स्मार्टनेस मधे अजुन भर घालणारा चस्मा…. तिला स्वप्नातला राजकुमारच वाटला तो.  पहिल्याच भेटीत प्रेमात पडली ती त्याच्या…

तिच्याच वर्गात आला होता तो….  नवीनच अडमिशन  आहे हे तिला नंतर कळले.  काय बरं त्याचं नाव… हं…. प्रतीक….  असंच तर सांगितलं मैत्रिणिने.  नावही किती छान आहे, तिच्या प्रेमाचं ‘प्रतीक’… स्वतःशीच खुश झाली ती…  त्याची प्रत्येकच गोष्ट तिला छान वाटायला लागली. तिच्या मनात तो घर करून गेला.

दुसऱ्या दिवशी तर तिला कधी एकदा कॉलेजला जाते आणि कधी त्याला परत एकदा पाहते असं झालं होतं. खरंच कुणाला नुसतं पाहून, पहिल्याच भेटीत आपण प्रेमात पडू शकतो ह्यावर तिचा विश्वासच बसेना, पण असं झालं होतं खरं. आता कोणी त्याला crush म्हणो, attraction  म्हणो…. तिला पर्वा नव्हती !!!!!!!!

आजची सकाळ पण मस्त उगवली होती. तिला जाग आली तीच मुळी कोकिळेच्या आवाजानी, तिच्या खोलीच्या खिडकीतून तिने बाहेर पाहिलं तर मस्त रिमझिम पाऊस  पडत होता, आणि अंगणातली फुलं वार्‍यवर डोलत होती. तिने तो ओला, हवाहवासा सुगंध आपल्या श्वासात भरून घेतला. तिला परत एकदा त्याची पहिली भेट आठवली. काल त्या भेटीनंतर वर्गात पण तिचं काही लक्ष नव्हतं. सर काय सांगताहेत सगळं तिच्या डोक्यावरून जात होतं आणि नजर सतत त्याच्याकडे वळत होती. मुलांच्या रांगेत तो दुसऱ्याच बेंचवर काठावर बसला होता, त्याच्या हालचाली सहज टिपता येत होत्या आणि त्या टिपायची एकही संधी ती सोडत नव्हती. त्याच्या हालचालींना पण एक प्रकारचा स्मार्टनेस होता… कि तिला तो उगीचच जाणवत होता !!!!!!!!!!!! त्याची बसायची स्टाइल, लिहायची स्टाइल, सरांनी काही विचारलं तर उत्तर देण्याची स्टाइल….”वैजू…. ए……  वैजू…… उठायचं नाही का आज!!!!!  ८ वाजत आले !!!!!” आईच्या हाकेने तिची तंद्री भंग पावली.

“कॉलेज ला जाताना दांडेकर काकूंकडे निरोप देऊन जा….. संध्याकाळी भीसी आहे म्हणावं आमच्याकडे. नक्की या… आणि तू पण लवकर ये आज कॉलेजमधून”

आईची टेप पुढे चालूच होती… तिने एक मोठ्ठा आळस दिला. ही आई पण ना…आकाशातुन सरळ जमिनीवरच आणते…… जाऊ दे…… मला पण नाहीतरी आज लवकरच जायचय कॉलेजला, त्या प्रतीकशी ओळख करायची आहे असा विचार करतच ती उठली.

आज कॉलेजची तयारी करताना पण एक वेगळाच उत्साह होता तिच्यात. आपला सगळ्यात आवडता गुलाबी रंगाचा ड्रेस घातला तिने, तिच्या गोऱ्यापान वर्णाला तो खूपच खुलून दिसत होता. आपल्या घनदाट कुरळ्या केसांना बो मध्ये एकत्र बांधले, एका हातात घड्याळ आणि एका हातात गुलाबी रंगाचंच मॅचिंग ब्रेस्लेट घातलं. कानातले पण गुलाबी रंगाचे. ती गुलाबीच होऊन गेली होती आज…. आरश्यातील आपल्या छबीकडे बघून ती स्वतःशीच लाजली….

जाताना आईने परत एकदा दांडेकर काकूंकडे जायची आठवण करून दिली.

पहिले दांडेकर ककूंकडे जायचा तिला सर्वस्वी कंटाळा आला होता. तिला आधीच कॉलेज गाठायची घाई झाली होती. पण रस्त्यातच त्यांचे घर होते आणि आईचा निरोप देणे भाग होते.

तिने काकूंच्या घरी बाहेर अंगणात गाडी लावली व त्यांना निरोप देऊन बाहेर आली, तोच तिला समोर तो रस्त्यावरून जाताना दिसला…. कॉलेजलाच चालला होता बहुतेक…. त्याला बघुनच ती शहारली… मोहरून गेली … गालावर नकळत लाली पसरली…. त्याच्याशी बोलण्याची अनावर इच्छा मनात तरळून गेली…..

पायीच चालला होता तो…. आणि ती तिच्या स्कूटीवर !!!!!!!!!! कशाला हव्यात गाड्या न घोड्या कॉलेजला जायला, आईचे वाक्य तंतोतंत पटले तिला. स्कूटी इथेच ठेऊन पायीच निघावे असही वाटून गेलं….क्षणभर….. पण मग ती त्याचे काय कारण सांगणार होती …. शेवटी नाइलाजाने तिने गाडी स्टार्ट करायला घेतली….. पण छे!!!!!!!!!! ती सुरुच होईना…… तिला गाडी सुरू न होण्याचा इतका आनंद कधीच झाला नसेल……चार पाचदा किक मारून पण काहीच फायदा झाला नाही. तितक्यात काकु बाहेर आल्या आणि तिला विचारू लागल्या, “गाडी सुरू होत नाहीए का???” तिने नाही म्हणताच त्या म्हणाल्या “थांब मी बोलावते कोणाला तरी.”

आणि…… त्यांनी चक्क रस्त्यावरून जाणार्‍या त्यालाच बोलावलं, “गाडी सुरू होत नाहीए…… बघता का जरा ????”

तिचे दांडेकर काकुंवरचे प्रेम उफाळून आले….  त्यांनाच मिठीत घ्यायची इच्छा झाली तिला. मनातला आनंद चेहऱ्यावर दिसू न देता तिने एकदा त्याच्याकडे पाहिले… तो पण धीटपणे तिच्याचकडे बघत होता, त्या छोट्या गावात मुलं मान  वर करून पण मुलींकडे पहात नसताना त्याच्या नजरेतली धिटाई तिला आवडून गेली……

तो आला … जवळ…. अगदी जवळ….. तिच्या पासून फार तर हातभर अंतरावर उभा होता तो. तिने बघितले त्याच्याकडे….. पण तिला बोलायला काही सुचलेच नाही. ती फक्त बघतच राहिली, शेवटी तोच म्हणाला, “मी बघू का सुरू करून???”

त्याच्या ह्या प्रश्नाने भानावर येत केविलवाणे हसत तिने गाडीच्या हॅंडल वरचा हात काढला आणि त्याने ते हॅंडल पकडले, हे करताना झालेला हाताचा ओझरता स्पर्श तिच्या अंगभर मोरपीस फिरवून गेला….. इतक्या जवळून त्याला दुसर्यांदा बघताना, त्याच्या इतक्या जवळ उभे असताना तिला खूप छान वाटत होते…. हे क्षण संपूच नये …… असे तिला न वाटले तर नवलच !!!!!!!!!!!!

त्याने पण दोन-चार किका मारल्या तरी गाडी चालू व्हायचे नाव घेईना… थोडा वेळ प्रयत्न करून तो म्हणाला “इथे जवळच एक गेरेज आहे. तिथपर्यंत ढकलत घेऊन जाऊ आणि त्यालाच चालू करून मागू ???? “. तिचा होकार गृहीत धरूनच त्याने गाडी ढकलायला सुरूवात पण केली. तिला खरतर म्हणायचे होते,  “नको नेईन मी, तुम्हाला कशाला उगाच त्रास!!!!!”  पण काही न बोलताच ती त्याच्या मागोमाग चालू लागली.

कोणीच कोणासोबत बोलेना. थोडं पुढे गेल्यावर तो म्हणाला तिला, “तुम्ही S. R. S. College मधे सेकंड इयर लाच शिकता नं? ” तिने मानेनेच होकार दिला. “मी बघितलं काल तुम्हाला….” तोच पुढे म्हणाला.

“तू  म्हटलं तरी चालेल. आपण एकाच वर्गात आहोत ” ती कशीबशी म्हणाली. तो मंद हसला फक्त आणि म्हणाला,

“मला काही नोट्स हव्या होत्या. मी थोडी उशीरच अडमिशन   घेतलीय”

ती हो म्हणणारच तोच समोरून येणाऱ्या एका मुलीकडे बघून तो हसून  “hi …” म्हणाला .

त्या मुलीच्या डोळ्यात बघत खूप प्रेमाने विचारलं त्याने “कशी आहेस?”

ती पण त्याच्या डोळ्यात बघत म्हणाली “कशी असणार तुझ्याशिवाय !!!!!! कित्ती दिवस लावले इथे यायला” तो फक्त हसला…आणि त्या दोघींची ओळख करून देत म्हणाला, “प्रणाली , ही….” आणि त्याच्या लक्षात आले की आपण नावच विचारले नाही हिला….. त्याने प्रश्नार्थक  नजरेने वैजुकडे पहिले…… कसनुसं हसत ती म्हणाली….”वैजू….”

“हं… वैजू !!!!!  आम्ही दोघं एकाच वर्गात आहोत. आताच ओळख झाली आमची. आणि वैजू ही प्रणाली… माझी मैत्रीण…. अगदी जीवभावाची मैत्रीण !!!!!! आधी आम्ही एकाच कॉलेजला होतो. मग हिच्या वडिलांची बदली इथे झाली म्हणून मग मी पण इथे अडमिशन ट्रान्स्फर करून घेतली…..” तो पुढे बोलतच होता……..

मात्र तिच्या कानात काही शिरत नव्हते….. उगाच पापण्यांची उघडझाप करत डोळ्यात आलेले पाणी परतवण्याचा ती प्रयत्न करत होती….. कळी उमलायच्या आधीच मिटून गेली होती…… तिच्या स्वप्नातला राजकुमार तिच्यापासून दूर दूर चालला होता…… तिचे प्रेम व्यक्त व्हायच्या आधीच नि:शब्द झाले  होते………

एक संध्या

शर्वरीने ने रिक्षाला हात दिला, पण एक रिक्षा थांबेन तर शप्पथ, सगळ्या जश्या भरलेली बदली भरून वाहावी तश्या तुडुंब भरून येत होत्या आणि तिला वाकुल्या दाखवत निघून जात होत्या. आता मात्रा ती पुरती वैतागली. एक तर असं  हे आडोश्याच गाव, त्यातच संध्याकाळचे चार वाजत आलेले, हिवाळ्याचे दिवस, थोड्याच वेळात अंधार पडेल आणि मधे थोडं छोटं जंगलच होतं , सुनसान  रस्ता. तीन चार वळणं  घेतली की लगेच मुख्य गावाचे दिवे दिसायला लागायचे पण तिथेपर्यंत पोहचण्यासाठीच रिक्षा, बस काहीही मिळत नव्हतं. लवकर जायची सोय नाही झाली तर चांगलीच पंचाईत होईल.

शर्वरी विचार करू लागली, काय बरं करता येईल. तश्या ह्या गावातून जाणार्‍या बर्‍याच चार चाक्या तिने पहिल्या होत्या, एक दोघांनी तिला जायचं का म्हणून विचारलही  होतं पण अश्या अनोळखी गाडीत कसं जायचं, तिचा संकोच आड आला. परत सौरभचे शब्द आठवले, काहीही झालं तरी पब्लिक ट्रान्सपोर्टचाच वापर करायचा, तेच जास्त भरवश्याच असतं. तिला असं काम करायला परवानगी देतानाच तो म्हणाला होता. तसा ती तिचा निर्णय घ्यायला स्वतंत्र होती आणि त्याच्या हुकूमात  राहायला अजुन ती त्याची बायकोही नव्हती पण तिलाच आपलं वाटे कुठलाही निर्णय घेताना तो दोघांचा  असावा, दोघांच्या मर्जीने सगळ्या गोष्टी झाल्या तर आयुष्य सुरळीत चालतं आणि भविष्यातल्या छोट्यामोठ्या कुरबुरी टळतात. नाही तरी अजुन महिनाभरात त्यांचे लग्न होणार होतेच मग आताच एकमेकांचे कामाचे स्वरुप समजले तर उत्तमच होते. त्यानी सांगितलेल्या गोष्टी ऐकण्यात, त्याच्या मनप्रमाणे वागण्यात, त्याचे हट्ट पुरवण्यात तिला त्याचं प्रेमच दिसे. खरच किती प्रेम करतो सौरभ आपल्यावर, आता फोन करावा का त्याला, त्याला म्हणावं तूच येऊन घेऊन चल मला, मस्त रानावानातून उंडारत जाऊ, सावल्यांशी खेळ खेळत, चिंचा बोरे वेचत, संध्याकाळच्या गुलाबी थंडीत एका गाडीवर लगटून बसत, ह्या संध्येचा आस्वाद घेऊ. उत्साहाने तिने पर्समधून मोबाइल काढला, घाई घाईने लास्ट डाइयल्ड नंबर लावला, त्याचाच होता तो, थोडा वेळ रिंग गेली पण छे!!!!!!  एकदा रिंग गेल्यावर फोन उचलेल तो सौरभ कसला. जेव्हा पाहावं  तेव्हा कामात बुडलेला असतो. आताच  हे हाल आहेत तर लग्नानंतर काय होईल देवच जाणे…

तितक्यात एक गाडी तिच्या जवळ येऊन थांबली, गाडी कसली डुककर ऑटोच तो. संध्याकाळ होत आलेली त्यामुळे गावातून बाहेर जाणार्यांपेक्षा येणार्यांचीच संख्या जास्त होती. तिने क्षण दोन क्षण विचार केला, एकदा हातातील घडळ्यटवार नजर टाकली, साडे चार होत आले होते. सौरभचाही फोन लागत नव्हता आणि इथून जायला पाऊन-एक तास नक्कीच लागला असता. तिने गाडीत नजर टाकली, चार लोकं अजुन होते तीन बायका आणि एक माणूस या शिवाय ड्राइवर. जायला काहीच हरकत नव्हती अजुन वाट पाहण्यात अर्थ  नव्हता. ती गाडीत बसली.

सवयीप्रमाणे तिने आतील लोकांचे निरीक्षण केले, तिघी बायका म्हणजे एक 15-16 वर्षाची मुलगी, तिची आई आणि आजी अश्या होत्या. ह्या लोकात लग्न लवकर होतात त्यामुळे त्या मुलीची आई पण 33-34 वर्षाचीच  होती. ह्या लोकांमधे कितीही जन जागृती केली तरी काही हे लोकं लवकर सुधरत नाही तिच्या मनात येऊन गेले. आता आपण इथे तरी आज कशाला आलो, इथल्या शाळेतील मुलांना संगणकाविषयी थोडी माहिती द्यायची होती त्यासाठीच. शाळेने यायची जायची सोय करू असे सांगितलेही होते पण वेळेवर दुसर्याच एका कार्यक्रमासाठी गाडी गेल्याने आपलं आपल्यालाच यावं लागलं  बरं परतायला इतका उशीर होईल असही वाटलं नव्हतं. फार तर दोन पर्यंत इथून परत निघू आणि चार वाजे पर्यंत घरी पोहोचलं की मस्त आईच्या हातचा चहा घेत TV पहात, मधे मधे सौरभला ऑफिसात फोन करून डिस्टर्ब करत वेळ घालवायचा असं ठरवलं पण होतं पण इथून निघायलाच हा उशीर. मधेच लोड शेडिंग त्यामुळे थांबवच लागलं, बरं आज न करावं तर पुन्हा इकडे यावच लागणार त्यापेक्षा थोडा उशीर झालेला बरा.

तिचं लक्ष परत गाडितल्या माणसांकडे गेले. तो जो चौथा माणूस होता तो काही त्या तिघी बायकांसोबत आहे असं वाटत नव्हतं. थोडा राकट, मिशीवाला, काळा सावळा असा गावातील माणूस होता तो. तिचे ड्राइवर कडे लक्ष गेले, गाडीच्या आरशात त्याच चेहरा स्पष्ट दिसत होता, त्याची आणि ह्या मागच्या माणसाची ओळख आहे असेच वाटले तिला, त्यांचे नजरेने काही इशारे पण चालू होते. अर्धा रस्ता पार झला, तिथे एक छोटेसे गाव होते आठ-दहा झोपड्यांचे. आता पुढे त्या छोट्याश्या रानातली तीन चार वळणं झाली की मुख्य गावाचे दिवेच दिसणार. चला एकदाचं पोहचत आलो आपण, शर्वरीने मनात हुश्य केलं, पण हाय राम !!!!!!!!!

त्याच वेळी गाडी थांबली आणि त्या तिघी जणी तिथे उतरल्या. अरे देवा ह्यानाही इथेच उतरायचं होतं. शर्वरीची अवस्था आता सश्यासारखी झाली, एकटा भित्रा ससा. इथे मधे ती आता उतरूही शकत नव्हती. गाडीत बसण्याशिवाय पर्याय नव्हता. अंग चोरून एका कोपर्‍यात बसली ती. काही तरी मनात येऊन तिने परत सौरभ ला फोन लावला पण छे परत एकदा ओरडून तो बंद झाला. मनातल्या मनात फार राग आला तिला सौरभचा. कुणी एखादी बाई अजुन गाडीत चढली तर बरं होईल तिला वाटलं. पण संध्याकाळच्या वेळेस त्या बाजूला कुणीही नव्हतं. त्या तिघी फक्त जाताना दिसत होत्या. गाडीवाला पण न थांबता  लगेच निघाला वाघ मागे लागल्यासारखा, ह्याला कसली एव्हडी घाई आलीय कुणास ठाऊक…

शर्वरी जीव मुठीत धरून बसली होती. तसं पहिले तर घाबरण्यासारखं काहीच नव्हतं. पण ह्या सुनसान  रस्त्यावर आपण एकट्याच ह्या दोन गावातील माणसांसोबत ह्या गाडीतून जातोय ह्याचीच शर्वरीला जास्त भीती वाटत होती. रानातल्या जानावरांपेक्षा माणसातले पशुच जास्त धोकादायक असतात.  न जाणो ह्यानी गाडी वाटेत मधेच थांबवून मला ह्या रानात नेलं तर……ह्या विचारसरशी ती दचकलीच. हा मागे बसलेला माणूस नजरेनेच ड्राइवरला परत काही तरी सांगतोय असं वाटलं तिला. परत एकदा घड्याळात नजर टाकली तिने, 5 वाजत आले होते पण आधीच हिवाळा आणि त्यात दोन्ही बाजूने गडद झाडी त्यामुळे बराच अंधार झाला  होता. संध्याकाळचे साडे सहा वाजल्यासारखे वाटत होते. फट-फट आवाज करत त्या रानातल्या शांततेचा भंग  करत गाडी चालली होती.  गाडीचा आवाज हळूहळू कमी कमी होत आचनक बंद झाला आणि गाडी ढिम्म एका जागेवर…….. अरे बापरे !!!!!!!!!!!!!

आता तर शर्वरी कमालीची घाबरली, आता काही खैर नाही, आपली भीती खरी ठरते की काय आणि ह्या आड रानात आपण ओरडलो तरी कुणाला ऐकूही जाणार नाही. मागचा माणूस खाली उतरला. ड्राइवर ने आणि त्याने काही तरी कुजबुज केली आणि तो तिच्या दिशेने चालू लागला. शर्वरी आहे त्या जागीच अजुन मागे सरकली. आता तर मागे सरकायलाही जागा नव्हती. तो अजुन तिच्या जवळ आला आणि शुद्ध मराठीत पण थोड्या गावकी ढंगात म्हणाला

“पेट्रोल संपलय गाडीतलं. पेट्रोल पंप वजून दूर हाय. थांबावं लागल थोडं.”

ड्राइवर गाडी चालू करायचा प्रयत्न करत होता. शर्वरीला थोडे बरे वाटले, त्यातल्या त्यात तिला वाटत असलेली भीती थोडी कमी झाली तरी अजुन गावात पोहचेपर्यंत जीवात जीव राहणार नव्हता. आता ह्या रानात पेट्रोल कुठून आणणार, दुसरी एखादी गाडीही नाही आणि ह्या गावातल्या लोकांचा काय भरवसा. आता तर थोड्याच वेळात गडद अंधार पडेल. सौरभ म्हणतो तेच खरं विनाकारण आपण ह्या नसत्या भानगडीत अडकतो, आता इथे येणं  रद्द करणं पण आपल्याच हातात होतं आणि कोणी सोबत नसेल तर नको जाऊ असं सौरभ म्हणालाही होता पण नाही आपल्यालाच समाजसेवेची खाज. तिने आपली कॉटन ची ओढणी अधिकच घट्टा लपेटून घेतली.

तचे लक्ष  त्या दोघांकडे गेले ते परत आपापसात काही तरी कुजबुजत होते. तिला उगाचच त्यांचा संशय आला, न जाणो आपल्या बद्दलच बोलत असतील. तो मागचा माणूस तिला जरा गुंडच वाटत होता, त्याचे हावभाव पण तिला खटकत होते. परत एकदा तो माणूस तिच्या जवळ आला आणि म्हणाला,

“म्याडम, इथून जाण्याची काही सोय व्हयील असं  काई वाटत न्हाई, आमी इथून पायी पण जाऊ पण तुमाला ते झेपणार न्हाई, आणि तुमाला इथ सोडून पण कसं  जाणार आमच्या गावाचं  पाव्हणं न्हव् तुमि… त्याबगर तुमि बोलावा कुणाला तरी फोन करून तवर थांबतो आमी आणि मग तुमि गेल्या की आमी बी जाऊ.”

शर्वरी ऐकतच राहिली, ज्या माणसाची तिला एव्हडी भीती वाटत होती तोच तिची किती काळजी करत होता. ती थोडं हसली त्याच्या कडे पाहून आणि तिने ड्राइवर कडे पाहिलं, त्याच्या चेहऱ्यावर पण थोडे काळजी युक्त भाव जाणवले तिला… उगाचच…चांगला विचार केला की माणसाला अख्खं जगच चांगलं दिसतं नाही तर सगळंच वाईट, बरोबर आहे जसा चष्मा लाऊ तसच जग दिसतं. ती हा विचार करतेच आहे तितक्यात तिचा फोन वाजला, सौरभच होता. कुठल्यातरी मीटिंग मधे अटकल्यामुळे त्याला तिचा फोन रिसीव करता आला नव्हता. तिने परिस्थिती सांगताच तिला तिथेच थांबायला सांगून तो लगेच निघाला तिला घ्यायला….

फोन ठेवून ती त्या मागच्या माणसाकडे वळली आणि त्याचे आभार मानून तिला घ्यायला तिचा माणूस येत असल्याचे सांगितले. साधारण अर्ध्या पाऊन  तासात सौरभ आला, त्यानेही त्या माणसाचे आभार मानले आणि ती सौराभच्या गाडीवर मागे बसली, माघापासुनाचा ताण आता कुठल्या कुठे पळून गेला होता,  निर्धास्त होऊन ती दोघं त्या रानातून निघाली, त्या संध्येचा आस्वाद घेत, प्रेमाच्या गुजगोष्टी करत….