सुखावणारी गाणी…

कधी असंच जुने, खास करून कॉलेजच्या वेळेसचे गाणे ऐकून वाटतं….. मस्त होते ते दिवस, आपले फुलपाखराचे होते, अनेक स्वप्नं होती, स्वप्नातला राजकुमार कोण हे माहित नव्हते आणि तो कोण असेल ह्यावर विचार करण्यात, त्याला imagine करण्यात पण खूप मज़ा होती….. धुंदी होती……..

आता ऑफीस मधे बसल्या बसल्याच कुणी तरी लावलेलं गाणं ऐकू येतय…

चाँद ने कुछ कहा, रात ने कुछ सुना, तू भी सुन बेखबरssss प्यार कर…. ओहोहोहो… प्यार करssssss

त्यावेळी हे गाणं ऐकताना पण प्रत्येक मुलगी स्वतःला मधुरी दिक्षित च्या जागी consider करत valentine च्या रात्री नक्की आपला शाहरूख भेटेल अशी आशा मनात ठेवून असते ??????

मी कॉलेज ला असताना अशीच खूप गाजलेली, वाजवून वाजवून गुळगुळीत झालेली कॅसेट म्हणजे “मोहब्बतें…” . आताही कधी त्या पिक्चरचे गाणे ऐकताना कॉलेजचे दिवस परत आल्यासारखे वाटतात….. कॉलेजच्या ट्रीप मधे केलेली धमाल आठवते….. मैत्रिणिने ह्या पिक्चरच्या गाण्यावर केलेला डान्स आठवतो….. 🙂

नुसती हि गाणी लागली तरी किती तरी आठवणी ताज्या होतात…. 🙂

मैत्रिणीच्या रूम वर तास न् तास बसून पीसी वर बघितलेलं एकच एक गाणं म्हणजे
“रंग रंग मेरे रंग रंग मे रंग जाएगी तू रंग, संग संग मेरे संग संग मे संग आएगी संग……….”
…….एकदा ऐकून….नव्हे बघून तर बघा हे गाणं…. मस्तच….. आपल्या जोडीदाराला सतत गर्दीत बघत राहणारी ती आणि गर्दितही सतत तिला शोधणारा तो आपल्याला आपल्या साखरपुडा आणि लग्नाच्या मधल्या काळाची आठवण करून देतो…….. 🙂

अशीच आणखी काही गाणी म्हणजे DDLJ ची गाणी, “तुझे देखा तो ये जाणा सनम….. ” अगदी evergreen ………. कधीही ऐका तितकंच फ्रेश वाटतं……

रात्री धाब्यावर वगैरे बस थांबली असताना, तिथल्याच एखाद्या पानठेल्यावर कधीही न ऐकलेले न गाजलेले गाणे चालू असतात… पण ती वेळच अशी असते नं की ते गाणे पण मस्त वाटतात…. तो मौसमच तसा असतो….. हिवाळा असेल तर थंडीत आणि नसेल तरीही रात्रीच्या त्या गारव्यात ती गाणी आपल्याला छानच वाटतात

जुनी गाणी तर सदाच evergreen …. . आणि बाहेर पाऊस चालू असताना गाडीच्या खिडकीतून अंगावर तुषार घेत जुने गाणे ऐकण्याची लज्जतच काही और!!!!!!!!!! गाण्यात पूर्णपणे समरस होऊन त्याच्या शब्दांचा आस्वाद घेत गाणं ऐकलं नं की गाणं पण कळत …. खरंच ….. ते आपलं वाटायला लागतं ….

माझा स्वतःचा असा अनुभव आहे की स्वतः लावलेल्या आवडीच्या गाण्यापेक्षा, surprisingly अचानकपणे कानावर पडलेलं आवडीचं गाणं ऐकण्यात जास्त मजा येते !!!!!!!!!! surprise माणसाला आवडतंच………कसही असलं तरी… 🙂

असंच आज surprisingly  “चाँद ने कुछ कहा, रात ने कुछ सुना…..” हे गाणं कानावर पडलं आणि वळवाच्या पावसासारखी ही पोस्ट तयार झाली ….. 😀

Advertisements

नि:शब्द

त्याला पाहून वेडीच झाली ती…. आजच तर पहिल्यांदा पाहिलं त्याला….. सकाळीच…. वर्गात शिरताना दरवाजातच त्याला धडकणार होती ती. पण थोडक्यात वाचली आणि का वाचली ही हळहळ तिला नंतर होत राहिली. लाल रंगाचा आडव्या लाइनिंग चा शाहरूख ने DDLJ मधे घातला होता तसला T-Shirt , तश्याच फोल्ड केलेल्या बाह्या, चेहऱ्यावर एक मिश्किल हास्य, तिला आवडणारा ना गोरा ना काळा असा गहू वर्ण आणि आहे त्याच स्मार्टनेस मधे अजुन भर घालणारा चस्मा…. तिला स्वप्नातला राजकुमारच वाटला तो.  पहिल्याच भेटीत प्रेमात पडली ती त्याच्या…

तिच्याच वर्गात आला होता तो….  नवीनच अडमिशन  आहे हे तिला नंतर कळले.  काय बरं त्याचं नाव… हं…. प्रतीक….  असंच तर सांगितलं मैत्रिणिने.  नावही किती छान आहे, तिच्या प्रेमाचं ‘प्रतीक’… स्वतःशीच खुश झाली ती…  त्याची प्रत्येकच गोष्ट तिला छान वाटायला लागली. तिच्या मनात तो घर करून गेला.

दुसऱ्या दिवशी तर तिला कधी एकदा कॉलेजला जाते आणि कधी त्याला परत एकदा पाहते असं झालं होतं. खरंच कुणाला नुसतं पाहून, पहिल्याच भेटीत आपण प्रेमात पडू शकतो ह्यावर तिचा विश्वासच बसेना, पण असं झालं होतं खरं. आता कोणी त्याला crush म्हणो, attraction  म्हणो…. तिला पर्वा नव्हती !!!!!!!!

आजची सकाळ पण मस्त उगवली होती. तिला जाग आली तीच मुळी कोकिळेच्या आवाजानी, तिच्या खोलीच्या खिडकीतून तिने बाहेर पाहिलं तर मस्त रिमझिम पाऊस  पडत होता, आणि अंगणातली फुलं वार्‍यवर डोलत होती. तिने तो ओला, हवाहवासा सुगंध आपल्या श्वासात भरून घेतला. तिला परत एकदा त्याची पहिली भेट आठवली. काल त्या भेटीनंतर वर्गात पण तिचं काही लक्ष नव्हतं. सर काय सांगताहेत सगळं तिच्या डोक्यावरून जात होतं आणि नजर सतत त्याच्याकडे वळत होती. मुलांच्या रांगेत तो दुसऱ्याच बेंचवर काठावर बसला होता, त्याच्या हालचाली सहज टिपता येत होत्या आणि त्या टिपायची एकही संधी ती सोडत नव्हती. त्याच्या हालचालींना पण एक प्रकारचा स्मार्टनेस होता… कि तिला तो उगीचच जाणवत होता !!!!!!!!!!!! त्याची बसायची स्टाइल, लिहायची स्टाइल, सरांनी काही विचारलं तर उत्तर देण्याची स्टाइल….”वैजू…. ए……  वैजू…… उठायचं नाही का आज!!!!!  ८ वाजत आले !!!!!” आईच्या हाकेने तिची तंद्री भंग पावली.

“कॉलेज ला जाताना दांडेकर काकूंकडे निरोप देऊन जा….. संध्याकाळी भीसी आहे म्हणावं आमच्याकडे. नक्की या… आणि तू पण लवकर ये आज कॉलेजमधून”

आईची टेप पुढे चालूच होती… तिने एक मोठ्ठा आळस दिला. ही आई पण ना…आकाशातुन सरळ जमिनीवरच आणते…… जाऊ दे…… मला पण नाहीतरी आज लवकरच जायचय कॉलेजला, त्या प्रतीकशी ओळख करायची आहे असा विचार करतच ती उठली.

आज कॉलेजची तयारी करताना पण एक वेगळाच उत्साह होता तिच्यात. आपला सगळ्यात आवडता गुलाबी रंगाचा ड्रेस घातला तिने, तिच्या गोऱ्यापान वर्णाला तो खूपच खुलून दिसत होता. आपल्या घनदाट कुरळ्या केसांना बो मध्ये एकत्र बांधले, एका हातात घड्याळ आणि एका हातात गुलाबी रंगाचंच मॅचिंग ब्रेस्लेट घातलं. कानातले पण गुलाबी रंगाचे. ती गुलाबीच होऊन गेली होती आज…. आरश्यातील आपल्या छबीकडे बघून ती स्वतःशीच लाजली….

जाताना आईने परत एकदा दांडेकर काकूंकडे जायची आठवण करून दिली.

पहिले दांडेकर ककूंकडे जायचा तिला सर्वस्वी कंटाळा आला होता. तिला आधीच कॉलेज गाठायची घाई झाली होती. पण रस्त्यातच त्यांचे घर होते आणि आईचा निरोप देणे भाग होते.

तिने काकूंच्या घरी बाहेर अंगणात गाडी लावली व त्यांना निरोप देऊन बाहेर आली, तोच तिला समोर तो रस्त्यावरून जाताना दिसला…. कॉलेजलाच चालला होता बहुतेक…. त्याला बघुनच ती शहारली… मोहरून गेली … गालावर नकळत लाली पसरली…. त्याच्याशी बोलण्याची अनावर इच्छा मनात तरळून गेली…..

पायीच चालला होता तो…. आणि ती तिच्या स्कूटीवर !!!!!!!!!! कशाला हव्यात गाड्या न घोड्या कॉलेजला जायला, आईचे वाक्य तंतोतंत पटले तिला. स्कूटी इथेच ठेऊन पायीच निघावे असही वाटून गेलं….क्षणभर….. पण मग ती त्याचे काय कारण सांगणार होती …. शेवटी नाइलाजाने तिने गाडी स्टार्ट करायला घेतली….. पण छे!!!!!!!!!! ती सुरुच होईना…… तिला गाडी सुरू न होण्याचा इतका आनंद कधीच झाला नसेल……चार पाचदा किक मारून पण काहीच फायदा झाला नाही. तितक्यात काकु बाहेर आल्या आणि तिला विचारू लागल्या, “गाडी सुरू होत नाहीए का???” तिने नाही म्हणताच त्या म्हणाल्या “थांब मी बोलावते कोणाला तरी.”

आणि…… त्यांनी चक्क रस्त्यावरून जाणार्‍या त्यालाच बोलावलं, “गाडी सुरू होत नाहीए…… बघता का जरा ????”

तिचे दांडेकर काकुंवरचे प्रेम उफाळून आले….  त्यांनाच मिठीत घ्यायची इच्छा झाली तिला. मनातला आनंद चेहऱ्यावर दिसू न देता तिने एकदा त्याच्याकडे पाहिले… तो पण धीटपणे तिच्याचकडे बघत होता, त्या छोट्या गावात मुलं मान  वर करून पण मुलींकडे पहात नसताना त्याच्या नजरेतली धिटाई तिला आवडून गेली……

तो आला … जवळ…. अगदी जवळ….. तिच्या पासून फार तर हातभर अंतरावर उभा होता तो. तिने बघितले त्याच्याकडे….. पण तिला बोलायला काही सुचलेच नाही. ती फक्त बघतच राहिली, शेवटी तोच म्हणाला, “मी बघू का सुरू करून???”

त्याच्या ह्या प्रश्नाने भानावर येत केविलवाणे हसत तिने गाडीच्या हॅंडल वरचा हात काढला आणि त्याने ते हॅंडल पकडले, हे करताना झालेला हाताचा ओझरता स्पर्श तिच्या अंगभर मोरपीस फिरवून गेला….. इतक्या जवळून त्याला दुसर्यांदा बघताना, त्याच्या इतक्या जवळ उभे असताना तिला खूप छान वाटत होते…. हे क्षण संपूच नये …… असे तिला न वाटले तर नवलच !!!!!!!!!!!!

त्याने पण दोन-चार किका मारल्या तरी गाडी चालू व्हायचे नाव घेईना… थोडा वेळ प्रयत्न करून तो म्हणाला “इथे जवळच एक गेरेज आहे. तिथपर्यंत ढकलत घेऊन जाऊ आणि त्यालाच चालू करून मागू ???? “. तिचा होकार गृहीत धरूनच त्याने गाडी ढकलायला सुरूवात पण केली. तिला खरतर म्हणायचे होते,  “नको नेईन मी, तुम्हाला कशाला उगाच त्रास!!!!!”  पण काही न बोलताच ती त्याच्या मागोमाग चालू लागली.

कोणीच कोणासोबत बोलेना. थोडं पुढे गेल्यावर तो म्हणाला तिला, “तुम्ही S. R. S. College मधे सेकंड इयर लाच शिकता नं? ” तिने मानेनेच होकार दिला. “मी बघितलं काल तुम्हाला….” तोच पुढे म्हणाला.

“तू  म्हटलं तरी चालेल. आपण एकाच वर्गात आहोत ” ती कशीबशी म्हणाली. तो मंद हसला फक्त आणि म्हणाला,

“मला काही नोट्स हव्या होत्या. मी थोडी उशीरच अडमिशन   घेतलीय”

ती हो म्हणणारच तोच समोरून येणाऱ्या एका मुलीकडे बघून तो हसून  “hi …” म्हणाला .

त्या मुलीच्या डोळ्यात बघत खूप प्रेमाने विचारलं त्याने “कशी आहेस?”

ती पण त्याच्या डोळ्यात बघत म्हणाली “कशी असणार तुझ्याशिवाय !!!!!! कित्ती दिवस लावले इथे यायला” तो फक्त हसला…आणि त्या दोघींची ओळख करून देत म्हणाला, “प्रणाली , ही….” आणि त्याच्या लक्षात आले की आपण नावच विचारले नाही हिला….. त्याने प्रश्नार्थक  नजरेने वैजुकडे पहिले…… कसनुसं हसत ती म्हणाली….”वैजू….”

“हं… वैजू !!!!!  आम्ही दोघं एकाच वर्गात आहोत. आताच ओळख झाली आमची. आणि वैजू ही प्रणाली… माझी मैत्रीण…. अगदी जीवभावाची मैत्रीण !!!!!! आधी आम्ही एकाच कॉलेजला होतो. मग हिच्या वडिलांची बदली इथे झाली म्हणून मग मी पण इथे अडमिशन ट्रान्स्फर करून घेतली…..” तो पुढे बोलतच होता……..

मात्र तिच्या कानात काही शिरत नव्हते….. उगाच पापण्यांची उघडझाप करत डोळ्यात आलेले पाणी परतवण्याचा ती प्रयत्न करत होती….. कळी उमलायच्या आधीच मिटून गेली होती…… तिच्या स्वप्नातला राजकुमार तिच्यापासून दूर दूर चालला होता…… तिचे प्रेम व्यक्त व्हायच्या आधीच नि:शब्द झाले  होते………

विश्वास

संध्याकाळची ७-७:३० ची वेळ…. मी स्वयंपाक करतेय किचन मधे…. समोर माझा सव्वा वर्षाचा लेक आणि त्याचे आजी आजोबा खेळताहेत. खेळता खेळता अचानक लेकाला बॅट आठवली. ‘बॅथ… बॅथ…. ‘ लेकानी एकच जप चालू केला. आजोबा उठले….. सगळ्या खोल्यांमधे शोधून आले कुठे बॅट सापडतेय का ते शोधायला???? कुठेच नाही सापडली !!!!!!!!!!!!

आजी विचारतेय लेकाला  ‘कुठे टाकलीस तू बॅट ?’

‘बघ….. ह्या सोफ्याखाली आहे का?’

मी डोकावून पहिले एकदा हॉल मधे…. लेक पण लगेच आजीची आज्ञा शीरसावन्द्या मानून वाकला खाली बॅट शोधायला….. तरी दिसेना!!!!! शेवटी पालथा होऊन, झोपून वाकून वाकून पाहत आजीला म्हणाला
‘बॅथ आए…..’

लेकाने असं म्हणायचाच अवकाश आजीनी लगेच आजोबांना रिपोर्ट केला, “हा सांगतोय बघा… सोफ्याखाली आहे बॅट !!!!!”

आजोबा पण आले सोफ्याखाली बॅट शोधायला.

मी किचन मधून ऐकतेय हा सगळा संवाद. मला हसूच फुटले, सव्वा वर्षाचा हा पोर ह्याला दिसली असेल नसेल तरी त्याचा फक्त बॅटचा जप चालू आहे. तरी आजीला किती विश्वास त्याच्यावर….. आणि आजोबा पण लगेच सोफ्याखाली बॅट शोधायला लागले !!!!!!!!

पण लेकानी आजी आजोबांचा विश्वास सार्थ ठरवला….. आणि बॅट सापडली सोफ्याखालीच….. 🙂 🙂

अधिक-उणे

आज ती ऑफिसला निघाली होती आठ महिन्याच्या दीर्घ रजेनंतर… गेल्या आठ महिन्यातल्या अनेक अनुभवांनी समृद्ध झालेली….. आई झालेली. मनात घालमेल होती, पहिल्यांदाच तान्हुल्याला सोडून जाताना मनावर दडपण आले होते. सकाळपासूनच मन बेचैन होते. सकाळची बाकी कामं आटपते न आटपते तोच त्याची तेल मालिश करणारी बाई आली. तिच्याकडून त्याचं सगळं करून घेऊन, त्याला दूध पाजून झोपवून ती जायला तयार झाली. जाताना एकदा त्याच्या कडे बघितलं… निर्धास्त होऊन तो पाळण्यात झोपला होता, मधेच हसत होता… आई आजूबाजूला असल्याच्या जाणिवेनेच त्याला सुरक्षित वाटत होते… निश्चितच….तिला वाटले आता हा उठल्यार आपण नसू !!!!! गेल्या आठ महिन्यात असे प्रथमच होईल. उठल्या उठल्या मला पहायची सवय असलेल्या ह्याला माझ्या अभावी ह्या जगात पोरके वाटेल का???? त्याला मिळत असलेल्या माझ्या मायेच्या सावालीपेक्षाहि मला मिळणाऱ्या त्याच्या त्या लुसलुशीत स्पर्शाची मी खूप मोठी किंमत देतेय….. नक्कीच !!!!!!!!

आज रविवार, सुट्टीचा हक्काचा दिवस….. संपूर्ण दिवस फक्त पिल्लुचा…. त्याच्या साठीचा. पण म्हणून बाकी घरातली कामं थोडीच सुटलीय. तिला सुट्टी म्हणून बाकीच्यांच्या आरामाचा दिवस…… तिला कधी सुट्टी ????? स्वयंपाकाचं आवरता आवरताच १२ वाजले आणि पिल्लुचा आवाज आला. पाळण्यातूनच स्वारी आवाज देत होती. पटकन हात धुवून ती पळालीच जवळ जवळ त्याला घ्यायला….. त्याला घेऊन हॉल मध्ये आली आणि त्याला भूक लागली असेल म्हणून परत स्वयंपाकघरात वळली त्याचं करायला… तर…. तोच आजीकडे गेला रडत रडत भूक लागली म्हणून !!!!! ती बिचारी झाली अगदी…. डोळ्यात आलेलं पाणी लपवत असतानाच आपण काय गमावलं ह्याची जाणीव झाली तिला !!!!!!!

उद्या खूप महत्वाची मीटिंग होती तिची… Client  Visit, आणि ती लीड असल्यामुळे सगळी जबबदारी तीचीच होती. रात्री झोपतानाच सकाळी लवकर उठून आटपून लवकरच निघावे थोडे तिने ठरवलं होतं. काही कामं पण उरकायची होती. पिल्लुच्या रडण्याने रात्री जाग आली. त्याला भूक लागली असेल म्हणून तिने जवळ घेतले तर बापरे आंग चांगलंच गरम होतं… १०० च्या वर ताप होता. रात्री दिलेल्या औषधांनी तात्पुरता ताप उतरला तरी सकाळी परत चढलाच. रजा घेणं शक्यच नव्हतं. परत तीच जीवाची घालमेल….. सगळंच मन इकडे पण खांद्यावरची जबबदारी कशी झटकता येईल???? शेवटी आपल्या हृदयाच्या तुकड्याला नवरा आणि सासुच्या जबाबदारीवर सोडून ती निघाली. मी ऑफीस मधून फोन करेन डॉक्टर कडे लगेच न्या असं सांगायला विसरली नाही पण आयुष्यातून खूप मोठे काही निसटत होते, ज्याची जाणीव निश्चितच होती पण ती हतबल होती (???????????????)

आज त्याचा शाळेचा पहिला दिवस, भारंभार डोनेशन देऊन ह्या चांगल्या शाळेत अडमिशन मिळवली. शाळेचा पहिलाच दिवस म्हणून तिने खास सुट्टी घेतली. आपल्याला भुर्ररsss जायचं आहे, मी तुला  चॉकलेट देईल, तिथे तुला खेळायला छान मित्रमैत्रिणी मिळतील असं त्याला सांगत तिने त्याला तयार केलं. त्याला घेऊन शाळेत आली पण तो राहायालाच तयार नाही. ती डोळ्यासमोरून जाताच जोरजोरात रडायला सुरूवात केली. शेवटी तिला शाळा सुटेपर्यंत २-३ तास तिथेच त्याच्या सोबत थांबावं लागलं आणि त्याला घेउनच ती परत आली. पण दुसऱ्या दिवशी काय????? तिला रोज रोज सुट्टी घेणं थोडीच शक्य होतं. म्हणून मग नवरा आणि सासू गेले त्याच्या सोबत. नंतर नवरा ऑफीसला निघून जाऊन  सासू थांबली २-३ तास… असंच पुढे १५ दिवस….. आपल्याच पिल्लूच्या सहवासातले सोनेरी क्षण आपण गमावतोय का ?????

आता तिचा लेक चार वर्षाचा झाला होता. शाळेतही जायला लागला होता आणि सध्या दिवाळीच्या सुट्ट्या होत्या. घरी पाहुणे होते, नंदा, जावा दिवाळीनिमित्य आल्या होत्या. दिवाळी संपून दोन चार दिवस राहायचा त्यांचा प्लान होता. पण ती गेलीच ऑफीसला दिवाळी संपताच. बांधील होतीच शेवटी ती. संध्याकाळी घरी परत आल्यावर पिल्लुला पाहताच आपले सगळे कष्ट विसरून तिने जवळ घेतले त्याला. तर तिच्या कुशीत शिरत तो म्हणाला तिला “तूच का जातेस ग आई ऑफीसला. चिनू -मनुची आई कशी घरीच असते  !!!!!!!!!!! मला कित्त्ती आठवण आली तुझी माहितेय???? ” तिला गलबलून आले. त्याला आपल्या मिठीत घेऊन ती मूकपने रडत राहिली… आणि त्यातून निसटून खेळायला जायचा तो प्रयत्न करत राहिला !!!!!!!!!!!

शिवथरघळ

पुण्याच्या आजूबाजूला फिरायला कुठे जायचं हा आताशा प्रश्नच असतो. एक तर बरीच ठिकाणं पाहून झाली आहेत. दुसरं आणि मुख्य कारण म्हणजे weekend ला सगळीकडे असलेली प्रचंड गर्दी. सिंहगड, लोणावळा, खंडाळा इथे तर जत्रा भरल्यासारखी गर्दी असते आणि त्यातून परत ट्रॅफिक मधेच इतका वेळ जातो की तिथे जाणच नको वाटतं. शेवटी ह्या वेळेस आम्ही शिवथरघळ इथे वन डे पिकनिक साठी जायचं ठरवलं.

शिवथरघळ इथे रामदास स्वामिनी दासबोध लिहिला होता. वरून धबधबा आणि त्याखाली छोटीशी गुहा असे त्याचे स्वरूप आहे. हे ठिकाण पुण्यापासून अंदाजे १२० किमी दूर आहे. सातारा रोड वर भोर कडे जाणारा रस्ता पकडून पुढे महाड रोड ला लागायचं. भोर पासून साधारण ही घळ  ५७ किमी दूर आहे पण पहिले १३ किमी सोडले तर पुढे जवळपास घाटाचाच रस्ता आहे. आणि फारशी गर्दी नसल्यामुळे आपलीच गाडी राजेशाही थाटात जाते. रस्त्यात बरेच छोटे मोठे धबधबे आणि नदी सोबतीला असते.

घळीच्या आधी साधारण १०-१५ किमी आधी एक खिंड लागते, तिथले निसर्ग सौंदर्य तर अवर्णनीय. त्या वळणावरच काही चहा, भजीच्या टपऱ्या आहेत. ढगांनी वेढलेल्या ठिकाणी वरुन पडणाऱ्या भूरभूर पावसात गरमागरम भजी आणि चहाची लज्जतच न्यारी!!!!!!

इथून पुढे गेलं की महाड रस्ता सोडून उजव्या हाताला शिवथरघळ साठीचं मोठं प्रवेशद्वार दिसतं. तिथून साधारण ६ किमी आत जावं लागतं. हा रस्ता दोन्ही बाजूने हिरव्या जर्द झाडीने वेढलेला आहे. आणि खाली उतरत घळीच्या जवळ असलेया छोट्या गावात तो जातो.

ऐन पावसाळ्यात जर खूप पाऊस झाला असेल तर ह्या गुहेवरून पण पाणी पडतं आणि आत जाण्यासाठी भिजतच जावं लागतं असं इथले लोक सांगतात  मात्र आम्ही गेलो तेव्हा जास्त पाऊस नसल्यामुळे छोटासाच धबधबा होता. सध्या तरी विना गर्दीचं शांतता अनुभवण्याच हे ठिकाण आहे.

बोबडे बोल…

दिवस उगवताच गादीतून बाहेर निघायच्याही आधीच बडबड चालू होते, “ततापापातापया…”, स्वयंपाकखोलीत असलेल्या मला कळून चुकते की चिरंजीव उठले. तिथुनच वाकून पाहिल्यावर दिसते की चिरंजीव उठून बसून माझ्याचकडे पाहत गोड हसत आहेत… 🙂 आणि हातवारे करत बडबड चालू आहे  “पटतततया..” तितक्यात पायांकडे बघत परत बडबड चालू, “चsssssद्दी…” … :D, ” हो रे राजा तू घातलीये चड्डी” तरी तोच चsssssद्दीचाच जप पुढे चालू राहतो… 🙂

अशी बडबड करताना पण त्यामागचं लॉजिक काही कळत नाही, ‘आई’ आणि ‘भाजी’ नीट म्हणता येत असूनही कितीही सांगितलं तरी ‘आजी’ काही म्हणत नाही… 😀 आणि ‘बाबा’ म्हणता येते पण ‘आबा’ म्हणत नाही…. “मम्मी” च्या ऐवजी, “मंबी” म्हणतो…. फटका कसा फुटतोय म्हटल्यावर “ढssssण”,  विमान कसं जातंय तर “बssssम”… आणि भू भू कसा करतो तर “भू भू”… 🙂 सगळ्यात जास्त बोलला जाणारा शब्द म्हणजे ‘बंssssद’…..त्याला कारणही तशीच…. मोबाइलला हात लावायचा नाही तो “बंssssद”  झाला, बाहेर जायचं नाही दार ” बंद” झालं… एक ना अनेक….

नंतर दिवस चालू झाला की मस्ती, पसारा, सतत बडबड ह्यांची काही कमतरता नसते. एकदा का स्वारी गादीतून उठून हॉलमधे आली की लागलीच किचन मधे पळते. एक एक करत सगळ्या ट्रॉल्या उघडून त्यातले भांडे बाहेर काढले जातात आणि बाजुचच कपाट उघडून आतल्या हात पुरेल त्या सगळ्या बरण्या खाली जमिनीवर लोळण घेत पडतात!!!!!!!! त्यात काचेच्या बरण्या ठेवायचा मूर्खपणा मी करून चुकले आणि एक-दोन फुटल्यावर त्यांना राम राम केला. प्लास्टिकच्या बराण्यांचाच विजय झाला… पाडा, तुडवा, फेका, परत ठेवा, परत पाडा….. शेवटी मग त्यालाच म्हणतो  “चला ट्रॉली ‘बंssssद’ झाली !!!!!!!”..

खेळण्यांची बास्केट दिसल्यावर तर घरातला पसारा बघायलाच नको!!!!!! एक एक खेळणं त्यातून बाहेर काढलं आणि थोडं उलट पलट केलं की जिकडे हात फिरेल तिकडे भिरकावलं जातं. भिरकावताना पण दुसरं पहिल्यापेक्षा पुढे कसं जाईल हे पाहणं महत्वाचं!!!!!!! ह्यामधे बिचाऱ्या हत्तीने आपली सोंड आणि दोन्ही हात गमावले….. चिमण्या स्टॅड पासून वेगळ्या निघाल्या, गाडीची चाकं निखळून पडली आणि आता डोळा आहे तो कार मधून मधेच डोकं वर काढणार्‍या व्हीडिओवाल्या  माणसावर….आम्हीच वाचवातोय बिचाऱ्याला…. 🙂

थोडा वेळ हा खेळ करून झाला की नजर जाते ती शूरॅक वर……एखादा चप्पल/बुटाचा जोड अनावधानाने बाहेर राहिलाच तर पहिले मोर्चा तिकडे वळतो. यातही हे चांगलं नाही आपल्याला हे खेळायला देत नाही, घेतलं तर आई रागावते हे माहीत असूनही मुद्दाम एकदा माझ्याकडे पाहात, मिश्किल हसत, “मी जातोय बरं का तिकडे” असा नजरेनीच इशारा देत ते उचलतो आणि मी धावली ते दूर फेकायला की स्वतःच दूर फेकत स्वारी तुरुतुरु पुढे पळते… 😀 चला हा गेला दुसरीकडे आपणही बसावं थोडा वेळ स्वस्थ….. तर परत एकदा माझ्याकडे बघत बघत पुन्हा मघाचाच खेळ सुरु होतो……. सुरवातीला ह्यात मजा वाटणारी मी ३-४ दा  असं पळून थकून जाते पण हे महाराज मात्र अजूनही त्याच उत्साहाने त्याच चपलेकडे पळतात!!!!!!!!!!! शेवटी मीच ती बाहेर असलेली चप्पल एकदाची शूरॅक मधे ठेवते…. दोनच मिनिट…. शूरॅकचं दार उघडून एक एक बूट, चप्पल बाहेर काढायला सुरूवात झालेली असते…. 🙂 आता मात्र माझी सहनशक्ती संपते, रागावत ओढत परत त्याला त्या बास्केट पाशी आणून बसवते आणि सांगते… “बंssssद” झालं  ते, आता नाही उघडत. परत मी स्वस्थ बसण्याचा अवकाश कि स्वारी स्वयंपाकघरात ट्रॉल्या रिकाम्या करण्यात मग्न झालेली असते!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

आंघोळ करणे हा तर एक मोठा सोहळाच असतो. आंघोळीला जाण्याच्या घाईपाई कपडे काढण्याचाही धीर नसतो आणि एकदा का बाथरूममधे गेला की अलीबाबाच्या गुहेचं दारच उघडलं जातं. एका हातात मग्गा हवाच असतो. त्यात बदलीतलं पाणी घेतलं की अंगावर टाके पर्यंतच ते जमिनीला वाहिलेलं असतं. परत तोच मग्गा पाण्यात बुडवून अर्धी बदली रिकामी होत पर्यंत हाच खेळ चालतो. नंतर मात्र सरळ एक पाय बदलीत टाकण्यासाठी उचलतो आणि मीच शेवटी पडशील रे बाबा म्हणत त्याला एकदाचा बदलीत ठेवते!!!!!!!!!!!!!!! नंतर मग हाताने बदलीतलं असेल नसेल तेव्हड पाणी उडवत माझी पण अर्धी आंघोळ होते आणि तोंडाने सतत फुरक्या”ब्रूंब्रूंब…” काढत गाडी पण चालूच आसते. ह्यात विघ्न आणायचा मात्र अजिबात प्रयत्न करायचा नाही. तुम्ही त्याला बदलीतून काढायला हात जरी पुढे केला तरी हा अजुन अजुन खाली खाली सरकणार… 🙂 आणि तरी जर तुम्ही माघार घेतली नाही तर जणू काही पडला जोरात असा भोंगा पसरणार… 🙂 शेवटी रडत बोंबलत बाहेर काढून आंघोळ आटोपती घ्यावी लागते.

आंघोळ झाल्यावर पाळण्यात तरी आम्ही शांत झोपतो का??????  उंम्महम्म्… सततच मस्ती करणे हा आमचा जन्मसिद्ध अधिकारच आहे. पहिले तर जोरजोरात पाय झाडून सायकल चालवणे, एकदा का ते आटपले की विविध योगासनं आम्ही करतो  जसे पाळण्यातल्या पाळण्यात पालथे होणे (इथे झोळीचा पाळणा अभिप्रेत आहे), पाळण्यातच उठून बसणे!!!!! पाळण्याच्या जाळीतून वाकून पाहत फुरक्या वाजवत गाडी चालवणे, पाळण्याची जाळीच तोंडात पकडून बंदरा सारखी तोंडं करणे… :D, सगळ्या गोष्टीत आम्ही पटाईत….

आजी, आबांसोबत अख्ख्या सोसायटीत फिरत असल्यामुळे मीच आता, ‘अथर्वची आई’ म्हणून ओळखली जाते, त्या दिवशी एका वाढदिवसला गेली असताना एक काकू म्हणाल्या, “खूप नखरे करतो हो तुझा मुलगा, त्यामुळे खूपच famous आहे…..”!!!!!!   😀  रस्त्याने जाताना पण एखादे आजोबा आजी, कधी कॉलेज कन्यका नाही तर एखादा दादा कौतुकानी पाहतात किंवा कधी लाडहि  करतात !!!!!! 🙂 मॉलला, दुकानात गेल्यावर कोणी ना कोणी घेतंच….. गाडीवर बसून बाहेर जातानाही फुरक्या नाही तर चिवू-कावूशी गप्पा चालूच असतात…..इवली इवली पावलं “मंबी…मंबी….” करत घरभर माझ्या मागे मागे फिरतात….अश्या किती तरी छोट्या मोठ्या गोष्टी , शब्दबद्धहि करता येणार नाही असे काही प्रसंग आणि अनेक सुखाचे क्षण… असं खूप काही मिळालंय आई होण्यातून…… असे हे वाळूसारखे भरभर निसटणारे क्षण पकडायचाच  हा एक छोटासा प्रयत्न !!!!!!!

रांगोळी

रांगोळी म्हणजेच रंगांच्या ओळी. घरासमोर काढली जाणारी रांगोळी मांगल्याचे प्रतीक मानली जाते. किती तरी विविध प्रकारे रांगोळी काढता येते जसे फुले, पाने, थेंबांची रांगोळी, संस्कारभारतीची  रांगोळी.  भारतात वेगवेगळ्या प्रांतात रांगोळीला वेगवेगळी नावे आहेत. जालावरून काही नावे मिळवली ती अशी:

पश्चिम बंगाल : अल्पना
बिहार : रिपाणा
उत्तर प्रदेश : चोव्कपुराना
राजस्थान : मदाणा
तामीळनाडू : कोलम

दसरा, दिवाळी, संक्रांत, गौरी-गणपती अश्या सणांमधे रांगोळीचे खास महत्व आहे. दिवाळीला माझ्या आजोळी आम्ही अंगणभर रांगोळ्या काढत असु, मग कोणाची रांगोळी छान अशी स्पर्धा पण चाले. त्यासाठी शोधाशोध करून छानशी design आधीच शोधून ठेवावी लागे . आता मात्रा दरासमोर एकच रांगोळी काढता येते… फ्लॅट संस्कृतीचा परिणाम … 😦 मग त्यावरच दिवे, फुले ठेवून ती सजवली जाते. अश्याच एका दिवाळीला काढलेल्या रांगोळीचा फोटो काल जुने फोटो चाळताना सापडला, तोच आज टाकत आहे: